ما ، همه منتظریم...

کاش میشد قصه ها را از سر نوشت. کاش میشد دنیا را ، آن گونه که دوست داشتیم تغییر داد. کاش میشد صدایی را شنید که هیچ وقت نشنیده ایم و رنگی را دید که تا به حال ، چشمانمان را نوازش نکرده است. چیزهای زیادی هست که باید باشد و ما قادر به تغییر آن نخواهیم بود.. و در این میان ،ما ، همه منتظریم ، شاید منتظر یک اتفاق عجیب ! من هم سالها منتظر بودم ، حالا که بر می گردم و جای قدمهای گذشته ام را می بینم ، یک چیز بزرگ آشکار می شود که... تو گویی نمی خواهی، آن را در ذهنت حلاجی کنی و انگار ... از آن فراری هستی: " انتظار ، بیهوده است..." اما ... نمی توانم منتظر نباشم ...! چون... حسی متناقض با آنچه می بینم مرا زجر می دهد، حسی که مدام تکرار می کند : شاید ... سالها بعد ، وقتی بر گشتی و به ردپایت نگاه کردی، ببینی که انتظارت آرام آرام پایان یافته است...