حرف تازه ای بشنو و لطافتش را مانند گلبرگهای گل سرخ باران زده لمس کن.
این نگرانی از تو به من ، از من به عزیزانم به ارث رسیده و خواهد رسید.
دلیل این احساس نگرانی ، چیزیست دور اما نزدیک ، همچون افق.
تا خورشید عشقمان نرم نرمک از پشت کوه های سخت بالا نیاید و عاشقانه بر ما نتابد این نگرانی با ما خواهد بود.
اینها تعابیر مکرر یک شعر نیست.
این صداها ، حرفها و کلمات دلیل قاطع یک جمله است ... فقط یک جمله:
بیا تا در آسمان پاکیها دست در دست هم طلوع کنیم...
