| |
| چهارشنبه 22 اسفند ماه سال 1386 |
| قلب من! |
من قلبی دارم.
قلبی کوچک
شاید به اندازه ی مشتم!
من قلبی دارم که می تپد
و خون در آن جریان دارد.
من قلبی دارم که باید همه ی چیزهای عارفانه ی بزرگ این دنیا را در خود جای دهد.
قلبی که باید همه ی احساس من ، تو و او را حس کند.
و باز هم بتپد
و در مقابل منطق بایستد.
هر چند امیدی به پیروزیش نباشد.
و مقاومت کند.
و خدایش هر روز او را فراخ تر گرداند.
قلب کوچک من
بلاخره روزی از تپشهای بی وقفه خود خسته خواهد شد.
و مرا به جایی بهتر می فرستد.
جایی که اگر قلبی باشد هیچ وقت در سختیها درد نمی گیرد.
و هیچ وقت (سختی نیست) که او را به درد آورد.
|
|
